Geuldal weer schoon en gezond

Noodweer leidt tot noodtoestand

Op 14 juli 2021 krijgt het zuiden van Nederland en haar buurlanden te maken met een ongekende hoeveelheid regenval. En het blijft regenen. De hoeveelheid is zo groot dat de Maas er geen raad meer mee weet. Het gevolg is dat gebieden langs de Maas vollopen met water. Maar dat niet alleen, ook het water in de rivieren de Gulp en de Geul kunnen de enorme hoeveelheid water niet kwijt. De normaal gesproken prachtige meanderende rivieren veranderen in enorm kolkende meters brede rivieren. Het water stroomt al snel door de straten van aanliggende woongebieden. Het dringt huizen binnen en sleurt van alles en nog wat mee in haar stroom. Niet alleen wordt er code rood afgegeven voor Zuid Limburg, er wordt zelfs de noodtoestand uitgeroepen.

De natuur schoonmaken

Nu, ruim twee weken later stromen de Gulp en de Geul weer op een normaal waterpeil door de gelijknamig dalen. In de woongebieden wordt al dagen lang keihard gewerkt om de verwoestingen die de overstroming meebracht, op te ruimen. De rivieren de Gulp, de Geul en de omliggende natuur zijn echter nog verre van schoon. Vooral in het water ligt het nog vol met rotzooi dat door de stroom van heinde en verre is meegesleurd. Natuurmonumenten beheert flink wat gebieden rond de rivieren en roept op een gegeven moment vrijwilligers op om te komen opruimen. Een oproep waar ik gehoor aan geef. Op de ochtend van 29 juli meld ik mij iets ten zuiden van het plaatsje Mechelen bij de boswachters van Natuur Monumenten. Samen met nog tien andere vrijwilligers lopen wij daarna een dag langs de oevers van de Kleine Geul. Speurend naar plastic en ander schadelijk afval. Ingrediënten die de natuur en dieren die daar van afhankelijk zijn absoluut geen goed doen.

Schoon en gezond

Gelukkig hebben wij op deze dag en op deze plek niet heel veel rommel gevonden. Maar ….. hier hebben óók de kleine beetjes geholpen de natuur rond de Kleine Geul weer schoon en gezond te maken!

Een steentje bijdragen

Wat was nu mijn beweegreden om ruim 150 kilometer te rijden om in het Geuldal mijn steentje bij te dragen? Simpel (voor mij)! Ten eerste zijn wij gek van Zuid Limburg in het algemeen en de Gulpdal en het Geuldal in het bijzonder. Al verschillende keren zijn wij naar dit gebied gereden en hebben daar talloze wandelkilometers liggen. Iedere keer weer als wij er zijn genieten wij met volle tegen van de schoonheid van de natuur. De kronkelende Gulp en Geul hebben een bijzondere aantrekkingskracht op ons. Wij realiseren ons dat deze riviertjes al jaren en jaren ongestoord door het landschap kunnen en mogen meanderen. Hierdoor verandert ook de loop ervan voortdurend. Alleen al het behoud van dit moois vinden wij reden om nu ons steentje bij te dragen. Al jaren, sinds 1981 om precies te zijn, zijn wij lid van Natuurmonumenten. Nu konden wij de handen echt uit de mouwen steken en zullen dit op 5 augustus a.s. opnieuw doen. Dit maal gaan wij met zijn tweeën de natuur opruimen langs de Maasoever bij het gehucht Visserweert….


Hieronder een kort filmpje dat ik tijdens het opruimen in het Geuldal maakte.

Struinen in de bossenwaard

De Bossenwaard, uiterwaard en meer

De Bossenwaard, een natte uiterwaard langs de Lek bij Nieuwegein. Een gebied ontstaan door herinrichting in het kader van Geef de Rivier de ruimte. Tussen 2010 en 2015 werden er onder andere nieuwe geulen gegraven en bestaande verlegd. Hierdoor kan nu het overtollige water uit de Lek tijdelijk opgeslagen worden. De Bossenwaard kreeg daarnaast tevens de functie van natuur- en recreatiegebied. Een natuurgebied dat zich sindsdien heeft ontwikkeld als een gevarieerd gebied dat voor natuurfotografen bijzonder interessant is.

13 juli ’21 op zoek naar de Grote Kattenstaart

In 2019 werd ik attent gemaakt op een enorme paarse zee aan bloemen langs de overs van de Lek bij Nieuwegein. Ontelbare Grote Kattenstaarten stonden er in bloei. Reden om met fotoclubje Natuurlijk een kijkje te gaan nemen. Het was inderdaad een lust voor het oog en fotogeniek bovendien – zie afbeelding hieronder. In 2020 kwam het er niet van om het gebied te bezoeken, maar vanaf de snelweg A27 en A2 was de paarse zee weer goed te zien. Zo anders was het toen ik op 13 juli ’21 opnieuw naar de Bossenwaard reed. Van een paarse kattenstaarten zee was geen sprake. Te vroeg nog in het seizoen, of….?

Kattenstaart met de voeten in het water

Goed, geen overvloed aan bloeiende Kattenstaarten dit keer dus, maar ontbreken deed zij zeker niet. Wat mij bij aanvang van mijn struin-tocht was opgevallen was hoeveelheid water in het gebied. Vrij snel liep ik al met mijn laarzen door een flinke laag water. De enorme regenval in het Zuiden van Nederland moest wel de meest waarschijnlijke verklaring zijn voor het hoge water in de Lek. Het hoge water maakte dat nu vrij veel kattenstaarten in het water stonden. Dit, in combinatie met de nagenoeg afwezige wind, leverde mooie weerspiegelingen op.

Weinig paars, maar wel veel geel

Ondanks dat er (nog) geen sprake van van weelderige groei van de Grote Kattenstaart, stond het er wel vol met andere soorten bloeiende bloemen. Met name de kleur geel overheerste nu in plaats van het paars door het bloeiende boerenwormkruid en andere geel bloeiende planten.

Het allermooiste geel van vandaag

Ging ik aanvankelijk voor het paars van de Grote Kattenstaart zo werd ik gaandeweg enthousiast voor het geel. Het geel van, met name, het bloeiende boerenwormkruid. Het meest enthousiast werd ik evenwel van de prachtige combinatie van de gele kleuren. De combinatie van het geel van de gele kwikstaart en dat van het boerenwormkruid. Wat een prachtige combinatie en wat prachtig ook dat ik dit vogeltje een flinke tijd mijn fotomodel wilde zijn….!

Hieronder nog enkele foto’s gemaakt op 13 juli ’21 in de Bossewaard.

Door de maand heen – juni ’21

Voor je ligt weer een nieuwe ‘Door de maand heen’. Een overzicht van mijn fotoactiviteiten in de maand juni ’21 in woord en beeld. Het was een maand waarin ik weer met enige regelmaat op pad was met de camera. Soms alleen en regelmatig met enkele leden van ons fotoclubje ‘Natuurlijk’. Ook tijdens enkele wandel- en fietstochten maakte ik foto’s. Deze zijn echter niet te zien in deze uitagave, maar komen apart in een specifieke blog. Hoe dan ook….ik wens je kijk- en leesplezier en voel je vooral vrij om te reageren.

Klaproos, juni ’21

Op verzoek van een kennis, ‘gek’ op klaprozen, foto’s gemaakt van deze fraaie rode bloem. Enkele losstaande exemplaren vinden was niet zo moeilijk. Voor een veld vol moest ik toch wat meer moeite doen. Bovendien zijn grote bloembladeren, een dunne steel en wind geen goede fotocombinatie…

Voorste Molen – Hellouw, 4 juni ’21

Op een mooie en vroege ochtend naar de Voorste Molen bij Hellouw in de Betuwe. Een mooie wipmolen, mooi vrij in het landschap. De voorspelde mist was er en de mooie wolken ook. De belangrijkste ingrediënten om te genieten van echt Hollandse beelden…

Everdingerwaard, 4 juni ’21

Na de Voorste Molen, nog even naar de Everdingerwaard; een van mijn favoriete plekken. Een gebied waar verschillende soorten planten groeien, waaronder enkele soorten orchissen. Helaas is het gebied waar al dit moois staat (terecht) niet toegankelijk. Daarom moet je genoegen nemen met hetgeen je langs het pad aantreft. En … dat is, met een beetje geluk, ook zeker de moeite waard….

Everdingerwaard, 5 juni ’21

Opnieuw vroeg in de ochtend naar de Everdingerwaard en het verveeld mij nooit. Er is iedere keer weer wat anders te zien en te fotograferen….

Arkemheen, 11 juni ’21

Samen met 2 fotomaatjes naar de Arkemheen polder om daar te genieten van de vroege ochtend nevel en van de weidevogels. Niet alleen lieten sommige vogels zich fotograferen, maar ook een hele koppel koeien. De zwarte runderen stonden precies op het juiste moment op de juiste plaats. De fotograaf hoefde ‘alleen maar’ diens camera te richten en te knippen….

Uiterwaarden van de Lek bij Lexmond, 16 juni ’21

Tijdens een fietstocht op 15 juni langs de Lek bij Lexmond, strijken wij voor een koffiepauze neer bij De Oude Haven van Lexmond. Deze plek heeft voor mij direct een hoog fotografie-gehalte. Reden om er de volgende ochtend heel vroeg naar terug te keren….

Boomkikkers, 18 juni ’21

Vandaag een lange rit naar Echt in Limburg om samen met een mede fotograaf in de Doort boomkikkers te fotograferen. Deze minuscule groene kikker komt daar gelukkig (weer) veel voor. Helaas vinden wij na een paar uur zoeken slechts drie exemplaren. Bovendien zitten zij verscholen tussen het groene blad van de bramenstruiken, dus lastig te fotograferen. Zij hebben de schaduw opgezocht, terwijl wij in de volle zon op zoek zijn. Wie is nu het verstandigst….?

Vuren, 21 juni ’21

Samen met mijn 2 foto kameraden zitten wij vandaag in een fotohut in Vuren. Het is een hut van waaruit ondermeer roofvogels te fotograferen zijn. Helaas laat de buizerd verstek gaan vandaag. De torenvalk daarentegen laat zich veelvuldig zien. Zowel het vrouwtje als het mannetje storten zich op de neergelegde (dode) muizen. Bovendien doen zij zich tegoed aan de duif die wij als lokaas voor de buizerd hebben neergelegd. Daarbij vliegen de veren van de duif in het rond.

Uiterwaarden van de Lek bij Sluis 23 juni ’21

Na een wandeltocht op 19 juni door de Zouweboezem en de uiterwaarden van de Lek bij het plaatsje Sluis, wil ik toch nog een keertje terug om enkele foto’s te maken. De oever langs de Lek herbergen fraaie foto onderwerpen. Tijd om er op de ochtend van 23 juni de tijd te nemen om die opnames te maken.

Landgoed De Eemelaar, 25 juni ’21

In de hoop de bandheidelibel dit jaar weer te fotograferen op Landgoed De Eemelaar, ontmoet ik 3 leden van ons fotoclubje ‘Natuurlijk’ op de afgesproken plaats. Helaas levert een zoektocht door het gebied geen bandheidelibel op. Misschien toch nog iets te vroeg in het seizoen? Wij besluiten ons geluk te beproeven in een naburig gebied en niet zonder succes. Wij treffen er geen libellen aan, maar hebben wel onze fotohanden vol aan verschillende juffers.

Langs de Kromme Rijn bij Odijk, 30 juni ’21

Op de laatste juni dag voor het eerst dit jaar weer eens een kijkje genomen langs de oever van de Kromme Rijn bij Odijk. In het riet langs de oever is, normaal gesproken, de weidebeekjuffer te vinden. Omdat ik pas in de middag een kijkje kom nemen, verwacht ik er niet veel van. De beesten zijn tenslotte overdag behoorlijk actief. Het gaat mij er nu vooral om te zien of zij er weer zijn. Gelukkig is dit zo en kan zowaar nog wat aardige opnames maken. Op één van de foto’s heb ik mijn creatieve ideeën los gelaten. Ach, het resultaat is weer eens wat anders…

Wandelen èn fotograferen

Fototijd of wandeltijd

Naast fotograferen mag ik ook graag wandelen èn … fotograferen. De nadruk ligt overigens bij het wandelen bij́ het wandelen en niet bij het fotograferen. Dit om de lieve vrede met mijn echtgenote te bewaren. Niet dat zij het (erg) vervelend vindt, zeker niet. Maar voor mij is er een verschil tussen fotograferen en ‘kiekjes’ nemen. Bij het fotograferen heb ik de tijd nodig om de foto te maken. Tijd die af gaat van de wandeltijd en dus ook van het aantal kilometers. Een kiekje nemen daarentegen kost amper tijd en dus een prima combinatie met het wandelen. Bovendien is het aantal foto’s dat ik maak tijdens het wandelen beduidend lager. De foto’s die ik onderweg maak, zijn vooral bedoeld ter illustratie van de routebeschrijving of -verslag. Overigens ben ik vaak net zo blij met mijn ‘kiekjes’ als met mijn foto’s! 😉 Dus, het woord kiekje is hier zeker niet denigrerend bedoeld…

Verschil in gewicht

Naast tijd speelt ook het mee te sjouwen gewicht ook een belangrijke factor bij het wandelen. Ga ik fotograferen met mijn Canon 5D plus bijbehorende lenzen en statief, dan weegt mijn rugtas al snel 10 kilo. Gaat mijn Fuji XT3 en 1 extra lens in de rugtas, dan komt het gewicht niet veel verder dan 5 kilo. Tijdens het wandelen fotografeer ik uit de hand, dus maakt ook de driepoot statief geen deel uit van mijn wandel-foto-bagage.

Routeplanner met dames-stem

Al jaar en dag maak ik gebruik van de routeplanner van Route.nl. Een planner waarmee ik eenvoudig onze eigen wandel en fietstochten maak. Na de route uitgestippeld te hebben, scan ik deze via de app van Route.nl een QR code op mijn smartphone. Na een tweede download is de route klaar voor offline gebruik op de smartphone. Wel zo gemakkelijk en kostenbesparend want je hebt tenslotte onderweg geen internet verbinding nodig. Eenmaal op pad of op de fiets, vertelt een dames-stem waar je naartoe moet. Heel soms is zij de kluts kwijt en heel soms weet zij niet meer wat links en rechts is. Maar ja, dat heb ik ook wel eens. De route met begeleidende stem heeft ons in ieder geval nooit echt laten dwalen. Wij zijn erg tevreden met deze site en app en daarom wat ons betreft een aanrader…

360 Graden

Van een fiets- en wandeltochten wil ik niet alleen de foto’s als herinnering, maar ook bewegende beelden. Daarom neem ik al langere tijd een action camera mee op pad. Aanvankelijk waren dit de GoPro camera’s, gevolgd door een Osmo Pocket camera en sinds kort een Insta 360 One X2. Deze laatste is een camera die 360 graden video opnames maakt. Eenmaal thuis kun je iedere 360 graden opgenomen beelden (frame) re-framen. Of te wel, je kunt zelf een keuze maken uit het 360 graden beeld welke richting je wilt laten zien. Uitgebreidere informatie over Insta 360 One X2 vind je hier.

Wandelen èn filmen

Wandelen heeft naast het lekker actief zijn nog een tweede doel: het ontdekken van nieuwe natuurgebieden. De routes die ik plan gaan dan ook veelal door natuurgebieden. Soms door gebieden die wij deels wel kennen, maar waar toch achteraf weer iets nieuws te ontdekken valt. Maar het liefst plannen wij een route door een natuurgebied dat wij nog niet kennen. De films die ik dan maak zijn in eerste instantie bedoeld voor eigen gebruik. Eigenlijk wel jammer, want ik zou deze ook best graag willen delen met anderen. Daarom ben ik nu begonnen de films te ontdoen van persoonlijke beelden. Zo ontstaan er korte filmpjes die door iedereen gezien kunnen worden. Mijn videobeelden sla ik op Vimeo op en via deze site kun je vanaf nu mijn openbare wandel- en fietsfilmpjes bekijken. Een voorbeeld vind je door op onderstaande afbeelding te klikken.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is naturefirstphotography_alliance-logo.png

Dichtbij of juist verder weg

Met enige regelmaat stel ik mijzelf de vraag: “Zal ik dit nu dichtbij fotograferen of juist (wat) verder weg?” Soms ontkom ik er niet aan om een close up te maken. Zoals bij de grutto die op enkele meters van mijn mobiele vogelhut op een paal zit. Wanneer ik dan de 500 mm lens op de camera heb kan ik niet anders dan een beeldvullende opname maken van de grutto.

In andere situaties is het hoofdonderwerp, zoals de grutto in dit geval, juist ver weg. Zo ver dat zelfs de 500 mm lens het hoofdonderwerp nauwelijks in beeld kan brengen. In de opname is dan niet de vogel het hoofdonderwerp, maar wordt het onderdeel van het geheel. In dat geval heb ik thuis op de pc de mogelijkheid om een uitsnede van de opname te maken. Hierdoor komt het gewenste onderwerp naar voren.

Bij macrofotografie sta ik ook geregeld voor hetzelfde dilemma: (heel) dichtbij of juist verder weg fotograferen? Als ik, zoals op de foto’s, een weidebeekjuffer zie, dan is de verleiding groot om deze van zo dicht bij mogelijk te fotograferen. Met mijn 100 mm macrolens is dit weliswaar mogelijk, maar dan moet de juffer wel blijven zitten. ’s Morgens vroeg als de zon nog niet op de dieren schijnt, is het mogelijk om heel dichtbij te komen.

Maar goed; als de zon eenmaal op is en de insecten voldoende energie in hun lijf hebben, dan is dichtbij fotograferen bijna onmogelijk. Bij het minst geringste fladderen zij weg. Tja, wat kun je dan nog met je 100 mm macrolens? Welnu, in voorkomende gevallen gebruik ik deze lens als telelens. Zo ‘vang’ ik de beestjes in beeld terwijl deze op afstand redelijk ongestoord blijven zitten.

De moraal van het verhaal

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Welnu als ik mij de vraag stel het onderwerp dichtbij of juist verderaf fotograferen, stel ik deze vraag niet uit oogpunt van goed of fout. Nee, want in mijn optiek is er geen goed of fout in de fotografie, maar is veelal een kwestie van smaak. Als de situatie zich voordoet waarin ik de keuze heb om het onderwerp van heel dichtbij of juist verder weg te fotograferen, dan pak ik beide mogelijkheden aan. Dichtbij fotograferen met een macro- of een telelens, geeft veel details van het onderwerp prijs. Het levert vaak verrassende beelden op. Beelden die je met het blote oog, zoals bij een insect, niet kunt zien. Het onderwerp bewust verder weg fotograferen geeft meer een totaal beeld. Een beeld van een vogel of een insect in zijn habitat geeft weer in wat voor soort omgeving het leeft. Het wordt daarmee een compleet beeld.

Nee, het is voor mij niet een kwestie van goed of fout of beter of…. Wel zorg ik er, zo goed als het kan, voor dat in de opname de omgeving niet overheerst. Scherptediepte is voor mij hierbij hèt sleutelwoord en de diafragma voorkeuze stand daarom mijn favoriete camera instelling. Of ik nu het onderwerp dichtbij of juist verder weg fotografeer…

Hieronder nog enkele ver-weg en dicht-bij opnames

Tot slot

Over dichtbij en verder weg fotograferen van onderwerpen heb ik mijn idee hierboven gegeven. Uiteraard ben ik benieuwd of en wat jouw idee bij dit item is. Je kunt jouw reactie hieronder kwijt, maar een berichtje sturen mag natuurlijk ook. Dank al vast.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is naturefirstphotography_alliance-logo.png

Leren met en van elkaar

‘Samen Op Pad’

Sinds een flink aantal jaren fotografeer ik met een vast groepje mede fotografen. Personen die ik leerde kennen bij Fotokring ‘Flits’ in Woudenberg. Eén van de activiteiten van Flits was en is om eens in de zoveel tijd met elkaar actief ‘buiten’ te fotograferen. Een SOP (Samen Op Pad) heet dat. Een activiteit die niet alleen mij, maar vele andere leden erg aansprak. Het aantal deelnemers was dan ook steeds groot. Het waren niet alleen gezellige uitjes, maar deze waren vooral ook inspirerend en verrassend. Op fotogebied bleek er namelijk veel bij elkaar te ‘halen’ te zijn. Men stond open voor nieuwe, andermans ervaringen en vaardigheden. Het maakte hen bereidwillig om met de aangereikte kennis en vaardigheden zelf aan de slag te gaan.

Op pad met de natuurfotografie groep

Omdat er logischerwijs verschillen waren in fotografie interesses werden er subgroepen geformeerd. Zo ontstond er onder andere een groep straatfotografie, een groep portretfotografie èn een natuurfotografie groep. Zelf mocht ik met enige regelmaat deze laatste fotogroep op sleeptouw nemen. Heerlijk vond ik het om de buitenactiviteiten voor deze natuurfotografie groep te organiseren. Naar natuurrijke en interessante fotolocaties hoefde niet lang en zeker niet ver gezocht te worden. De Gelderse Vallei, de Utrechtse Heuvelrug, de Nederrijn en Veluwe lagen tenslotte voor de meesten binnen handbereik. Allemaal natuurgebieden met een ongekende hoeveelheid schoonheid en fotokansen.

Op pad met groep ‘Natuurlijk’

Al snel bleek dat een aantal, waaronder ik, vaker samen op pad wilde gaan. Daarom maakten wij als clubje af en toe een eigen afspraak om met de camera erop uit te trekken. Dat beviel ons eigenlijk prima. Wij voelden van meet af aan een gelijkgestemdheid. Gelijkgestemdheid in onze interesse wat betreft de verschillende aspecten van de natuurfotografie. Zo vonden wij elkaar in het fotograferen van zowel landschappen, als het fotograferen van de natuur van heel dichtbij en juist ver(der) weg. Maar ook een afspraak op een (heel) vroeg tijdstip weerhield ons niet om te gaan. Sindsdien heet ons clubje ‘Natuurlijk’, naar de groepsapp die het leven werd geroepen om met elkaar op afstand te kunnen communiceren.

Niet meer samen op stap

Ondanks dat ik al weer een paar jaar geen lid meer ben van Fotokring Flits, zijn wij als groepje nog steeds verbonden met elkaar. Maar………in februari 2021 werden wij helaas genoodzaakt onze gezamenlijke fotoactiviteiten te beëindigen. Nederland was in de ban van het coronavirus. De maatregelen ter voorkoming en ter verspreiding van het virus noopte ons onze gezamenlijke uitjes te stoppen. Althans, niet als gehele groep.

Gelukkig is op het moment van schrijven het virus op zijn retour. De strenge maar noodzakelijke maatregelen worden meer en meer versoepeld. Bovendien is ieder lid van ons groepje ondertussen gevaccineerd. Reden te over om de groep weer te mobiliseren. Het duurt vast niet lang meer dat wij weer met elkaar de natuur in gaan.

Samen fotograferen, de meer-waarde ervan

Gezelligheid tijdens en na het samen fotograferen zien wij als een belangrijke waarde. Maar dat niet alleen. Neen, ongemerkt steken wij veel van elkaar op. Bij elkaar zien wij zaken op het gebied van de fotografie die nieuwsgierigheid in ons losmaakt. Wij willen daar meer van weten. Wij willen dat ‘andere’ ook wel eens uitproberen en met hulp van die andere lukt dat ook. Zo kunnen wij dit weer in ons eigen rugzakje aan kennis en kunde toevoegen.

“Leren van en met elkaar”, luidt de titel van dit artikel en ja, dit zien wij zeker als een grote meer-waarde van het met elkaar fotograferen. Althans, het is iets wat vooral spontaan en ongemerkt plaatsvindt. Wij voldoen blijkbaar als groep aan alle voorwaarden die leren mogelijk maakt. Een erg belangrijke daarvan is wel veiligheid in ons groepje. Wij vertrouwen elkaar en kunnen op elkaar vertrouwen (en …. bouwen). Wij accepteren en respecteren elkaar hetgeen de (onbewuste) bereidheid tot leren vergroot. Niemand van ons is namelijk de ‘leermeester’, maar wij zijn allemaal de meester en de leerling in één persoon.

Elkaars foto’s bekijken

Een andere manier die ons een grote meer-waarde oplevert is het bekijken van elkaars foto’s. Na iedere fototocht maakt een van ons een gezamenlijk online album aan in Myalbum. Hierin plaatst eenieder enkele foto’s van de ondernomen tocht. Het mooie van dit album is dat iedereen de gelegenheid krijgt een reactie te plaatsen bij de foto van een ander. Dit ‘dwingt’ om met een kritische blik te kijken. De reactie is tenslotte bedoeld om de maker iets mee te geven waar deze iets aan heeft. De reactie kan een compliment zijn, maar ook een kanttekening, of een vraag naar het hoe en waarom. Overigens levert het degene die de reactie plaatst ook iets op:….. inspiratie! Het bekijken van elkaars foto’s via Myalbum doen wij al vanaf 2016. Of te wel; het is en wordt nog steeds als een waardevol middel gezien in het ‘leren met en van elkaar…

Door de maand heen – mei ’21

Groei en bloei spurt

Mei ’21, de maand waarin na een relatief koele periode, de natuur een groei en bloei spurt doormaakte. De maand waarin ouder vogels het druk kregen met het voeren van hun jongen. Voor de meeste insecten waaronder vlinders en libellen was het nog te vroeg, te koud, te…? Gelukkig was er toch een oranjetipje die zich gewillig liet fotograferen.

Corona op zijn retour?

Het was ook de maand waarin het er gelukkig op lijkt dat het corona virus in Nederland de strijd aan het verliezen is. Voorzichtig begint het erop te lijken dat mensen elkaar minder snel besmetten. Minder mensen in het ziekenhuis opgenomen hoeven te worden en minder mensen overlijden ten gevolge van dit virus. Het is te hopen dat deze positieve ontwikkeling zich voortzet met alle positieve gevolgen van dien. Helaas zullen de zorgmedewerkers nog een hele tijd moeten doorbijten. Nu breekt tenslotte de periode aan dat al die wachtenden op behandeling en/of operatie NU aan de beurt zijn en alle zorg en aandacht nodig hebben..

Bewonderen en inspireren

Ook was het weer de maand van verlekkeren aan en bewonderen van het werk van anderen waaronder Ronald Verwijs. Een fotograaf die vooral de Betuwe schitterend in beeld brengt. Ronald noemt zich ook wel de West Betuwe Fotograaf, niet te verwarren met de Betuwe Fotograaf: Marinus Keyzer. Een fotograaf die ook de Betuwe mooi in beeld brengt. Ronald ontmoette ik dit jaar bij de Noordeveldse Molen bij Dussen. Want ook hij is liefhebber van molens. Sindsdien volgen wij elkaar op o.a. Instagram. Zijn manier van fotograferen spreekt mij zeer aan en het inspireert mij ook. Bovendien verklapt hij via zijn Instagram account zijn mooie plekjes zoals ik ook die van mij deel. Zo werkt dat nu eenmaal. Niet alleen van de beelden van anderen kon ik genieten. Nee, Henk Groeneveld, ook bekend als De Potrettenmaker, schrijft erg mooie verhalen naast zijn evenzo erg mooie foto’s.

Hangen

In mei ’21 kreeg ik opnieuw de mogelijkheid om in Huisartsencentrum De Colvenier in Gorinchem een deel van mijn werk te exposeren. Dit maal koos ik voor de, en hoe kan het ook anders, de molen

Vroeg op

Tot slot was mei ook de maand waarbij wel héél vroeg opstaan nodig was om vóór dag en dauw in de natuur te zijn. Daarom deze maand wat minder opnames gemaakt tijdens het blauwe uurtje 😉 Ondanks dat heb ik toch samen met enkele van mijn fotomaatjes kunnen genieten van een aantal mooie foto-ochtenden.


HIERONDER EEN GREEP UIT DE FOTO’S DIE IK IN DEZE MAAND MAAKTE

%d bloggers liken dit: