Petgaten en legakkers in Botshol

Op zoek naar mooie fotolocaties voor de uitgave ‘De Mooiste Fotolocaties West Nederland, bezocht ik onlangs natuurgebied Botshol. In dit berichtje lees je of de Botshol al dan niet een plekje verdiend in de boekenserie.

Botshol is een veengebied nabij Vinkeveen en Waverveen. Een gebied waar vroeger veel veen werd gestoken en met boten werd vervoerd. De legakkers en de petgaten zijn daar nu nog de getuigen van. De veenafgravingen gingen zo ver dat er grote plassen ontstonden; de Grote en de Kleine Wijhe. Daar waar vroeger de plaggen werden gestoken wonen nu talloze (water)vogels. Vogels die tussen 15 maart en 16 juni de rust en de gelegenheid krijgen om te broeden. En….reken maar dat Natuurmonumenten goed op naleving let.

Daags na de openstelling van het natuurgebied liep ik door het hek naast ‘De Zwarte Schuur’ van Natuurmonumenten. De Botshol mag je alleen betreden via een 10 kilometer lang wandelpad. Buiten het pad treden is niet toegestaan, maar ook niet aan te raden. Het is tenslotte een veengebied waarin je behoorlijk in de problemen kunt komen als je daarin verzeild raakt. Je kunt in de opengestelde periode de Botshol ook vanaf het water verkennen. Op verschillende plekken zijn fluisterboten te huur.

Vandaag begeef ik mij dus te voet en het is te merken dat het gebied een tijdlang gesloten is geweest. Het riet staat niet alleen erg hoog, maar er is nauwelijks nog een doorgang en alles is kleddernat. En, omdat het riet zo hoog staat wordt je het zicht op de omgeving vrijwel overal ontnomen.

Slechts op een paar plekken kijk je langs het riet en de struiken op de Vinkeveenseplassen. Daarin liggen verspreid kleine eilandjes, of ook wel ‘landjes’ genoemd, waarop eigenaren en huurders kunnen genieten van hun vrije tijd. De een neemt genoegen met een tent en uiteraard de onafscheidelijke barbecue ervoor. De ander heeft op zijn landje een houten hutje gebouwd en nog weer anderen nemen alleen genoegen met een huis vakantiehuisje. Om er te komen, moet je een bootje bezitten, want het kan een heel eind zwemmen zijn alvorens je bij je vakantie-eilandje aan land kunt. Bovendien kun je de bagage en de boodschappen beter per bootje over het water vervoeren.

Na het eerste bruggetje over een van de kanaaltje, heeft Natuurmonumenten het overtollige en de overdadig begroeiing gemaaid. De contouren van het pad zijn weliswaar weer zichtbaar, maar het pad zelf ligt nu vol met hetgeen gemaaid is. Dit maakt het lopen er niet eenvoudig op. Oké, het is net open voor publiek en daarom is men nog niet klaar. Laten we het daar maar op houden.

Na een tijdje kom ik via opnieuw een bruggetje, in een open veengebied met deels zichtbaar water, maar vooral heel veel onzichtbaar water. Geen gebied dus om er eens lekker doorheen te struinen. Hier hoop ik veel libellen en vlinders te zien, maar helaas laten deze fladderaars het afweten deze ochtend. Wel hoor ik vooral veel vogels, met nadruk op ‘hoor’, want ook deze blijven nu kennelijk liever buiten beeld. Gelukkig is het landschap interessant genoeg om een aantal foto’s te maken. Om een indruk te geven van de weidsheid maak ik een aantal opnames in de portretstand. Deze laat ik mijn pc thuis samenvoegen tot een panorama opname.

Na het natte veengebied voert de wandelroute door Polder Nellestein, een voormalig Waterschap van de provincie Utrecht. Samen met het Waterschap Botshol zorgde zij vroeger voor de bemaling van het gebied naar onder andere het riviertje de Winkel. Daar volgt het wandelpad de Winkeldijk. Even verderop kom je langs het langs Fort Botshol om vervolgens langs de Grote Wijhe weer uit te komen bij het startpunt. Zover kom ik niet, ik houd het kort voor de polder voor gezien en loop de route weer terug van waar ik gekomen ben.

Het is een mooi wandelgebied en verdient mijns inziens zeker een plekje in het boek ‘De Mooiste Fotolocaties in West Nederland’. Ten minste ik denk dat zowel de landschapsfotograaf als de natuurfotograaf hier meer dan voldoende fotomogelijkheden vind.

Een panorama foto. Om een panorama foto te kunnen maken is het belangrijk dat je fotografeert vanaf een drie-poot statief. Het statief stel je zo in dat je camera in alle richtingen waterpas staat. Vervolgens maak je een serie van ca 5 elkaar iets overlappende opnames. Zelf maak de foto’s bewust in portretstand en niet in de landschapsstand. Dit omdat je in de portretstand meer beeld in de verticale richting hebt, dan in de landschapsstand. In het uiteindelijke beeld zie je dan ook nog voldoende van bijvoorbeeld de lucht. Het aantal opnames dat ik maak is zelden meer dan 6. Dit voorkomt dat de uiteindelijke panorama foto zo’n dunne, langgerekte foto wordt, waarin details verdwijnen.

Jouw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s